Coś o królikach :D

Historia królika domowego - Obecnie na świecie występuje ponad 100 ras królików. Wszystkie te rasy mają wspólnego przodka - królika dzikiego (Oryctolagus cuniculus). Początkowo zamieszkiwał on Półwysep Iberyjski i część Afryki Północnej, a następnie dla celów łowieckich został on rozpowszechniony także w innych częściach globu. Królik dziki ma szarobrązowe ubarwienie sierści a spód ciała białawy. Długość jego ciała to około 45 cm, a waga wynosi do 3 kg. Ogon królika dzikiego ma długość 5-6 cm.

Około I wieku p.n.e. Rzyminie dostrzegli zalety płynące z hodowli królika. Budowali tzw. leporaria (obszerne porośnięte zaroślami tereny, ogrodzone murem), gdzie trzymali dzikie króliki dla ich mięsa i futra. Z czasem zauważono, iż króliki bardzo dobrze rozmnażają się w niewoli, dlatego zaczęto trzymać je w coraz mniejszych zagrodach.

Około XVI wieku nastąpił znaczny rozwój hodowli królików. Chciano uzyskać jak największe okazy o jak najspokojniejszym usposobieniu, dlatego rozpoczęto pracę nad tworzeniem nowych ras. Starano się osiągnąć różne barwy i długości futra. W końcu XVIII wieku pojawiły się króliki długowłose, czyli tzw. angory oraz tzw. barany (lopy), czyli króliki z oklapniętymi uszami.

Hodowla królików, jako domowych ulubieńców, rozpoczęła się dopiero w XIX wieku. W tym okresie rozpoczęto prace nad wyhodowaniem królików miniaturowych i karzełków. To właśnie te miniatury możemy oglądać na wystawach sklepów zoologicznych. Ciężko mówić o królikach rasowych wśród miniatur, gdyż w Polsce nie ma dokładnie określonych wzorców dla tego typu królików. Można poprostu wyróżnić 5 odmian miniatur (potocznie zwanymi rasami) w zależności od futra i budowy ciała zwierząt: gładkowłosy, mini rex, baran miniaturowy, lew, angora.

Króliki miniaturowe

Gładkowłosy
To chyba najczęściej spotykana odmiana królików miniaturowych. Króliki gładkowłose mają krótką sierść nie wymagającą zbyt dużej pielęgnacji. W okolicach karku jest ona odrobinę dłuższa lecz nie tak gęsta, jak u króliczych lwów. Waga królików gładkowłosych waha się pomiędzy 800 a 1200 gram. Istnieje wiele ubarwień tej rasy.

Mini rex
Mini rex charakteryzuje się przede wszystkim zadziwiającym futrem, które jest wyjątkowo miękkie i aksamitne. Jest to rasa ważąca około 700-1000 gram. Uszy królika są dosyć krótkie, a głowa jest szeroka, jednak nie jest krótka. Krępa budowa ciała. Można spotkać wiele ubarwień tej rasy. Futro jest wszędzie takiej samej długości (zarówno na grzbiecie, jak i na brzuchu królika). Mini rex jest dosyć prostą rasą do opieki, jeśli chodzi o czynności związane z pielęgnacją futra.

Baran miniaturowy

Cechą charakterystyczną tej rasy są przede wszystkim opadnięte uszy i tzw. "korona" na głowie pomiędzy uszami. Są to króliki trochę większe od innych miniatur. Ich waga sięga 1500-2500 gram. Przeważnie spotykane są barany krótkowłose, jednak można też zakupić barana długowłosego.(miałam takiego kochany *.*)

Lew

Lwy charakteryzują się dłuższą sierścią w okolicach karku, przez co powstaje wrażenie "lwiej grzywy". Tułów jest natomiast gładkowłosy. Ich waga waha się pomiędzy 800 a 1200 gram. Lwy posiadają również pędzelek w okolicach ogona.

Angora

W odróżnieniu od pozostałych ras, angory posiadają bardzo długie futro. Jedynie na pyszczku ich futro jest krótkie. Ze względu na długi włos dużo czasu należy poświęcać pielęgnację i wyczesywanie futra, by nie doszło do zatoru. Podobnie jak lwy i króliki gładkowłose - angory osiągają ciężar ciała od 800 do 1200 gram.

Rasy dużych królików

Oczywiście nie tylko króliki miniaturowe można trzymać w domu. Również królik hodowlany może okazać się prawdziwym przyjacielem i zostać członkiem rodziny. Dlatego w skrócie przedstawiamy najczęściej spotykane w Polsce rasy królików hodowlanych:

Baran francuski

Jest to najczęstsza rasa hodowana w Polsce (jeśli chodzi o duże rasy królików). Rasa ta powstała w wyniku krzyżówki barana angielskiego, olbrzyma belgijskiego oraz królikiem normandzkim. Charakterystycznymi cechami barana francuskiego są: krępa i zbita sylwetka, niewidoczna szyja oraz oklapnięte uszy o rozpiętości od 38 do 45 cm. Ich minimalna waga to 4,5 kg. Futro baranów francuskich jest gęste i miękkie. Istnieje wiele umaszczeń tej rasy.

Belgijski olbrzym

Jak sama nazwa wskazuje, rasa ta pochodzi z Belgii. Jest to jedna z największych ras królików, ich waga może osiągnąć nawet 10 kg. Olbrzymy belgijskie charakteryzują się długimi uszami (ok. 19 cm), dużą głową, szeroko rozstawionymi tylnimi łapami i prostą linią grzbietu. Ich futro jest miękkie i ma długość około 3-4 cm. Występuje wiele barw okrywy włosowej u tej rasy, jednak najpopularniejsze są białe belgijskie olbrzymy, które są nieco niższe w porównaniu do pozostałych królików tej rasy. Biały olbrzym belgijski ma śnieżnobiałe podszycie, różowe oczy i jasne pazury.

Nowozelandzki biały

Mimo, iż nazwa rasy sugerowałaby inaczej, królik nowozelandzki biały został wyhodowany po raz pierwszy w Stanach Zjednoczonych na początku XX wieku. Króliki tej rasy są białe, mają czerwone oczy i białe lub cieliste pazurki. Ich tułów jest średniej długości i dobrze umięśniony, a nogi krótkie i masywne. Średnia waga nowozelandczyków wynosi 5,5 kg. Króliki te podobno mają dosyć nieprzyjazne usposobienie.

Nowozelandzki czerwony

Rasa ta powstała w Kalifornii w USA na początku XX wieku. Charakteryzuje ją czerwonozłociste umaszczenie futra na grzbiecie, jednak na brzuchu i w okolicach oczu futro ma kolor jaśniejszy (nie biały). Zarówno oczy, jak i pazurki mają ciemny kolor. Waga nie powinna przekraczać 5,30 kg. Podobnie, jak w przypadku królika nowozelandzkiego białego, nowozelandzki czerwony ma dobrze umięśniony, średniej długości tułów oraz krótkie i masywne nogi.

Castorex

Jest to mieszanka rexa z innymi królikami gładkowłosymi. Futro krótkie, lecz jedwabiste i miękkie w dotyku. Kolor futra jest zbliżony do koloru kasztanu, jednak na wewnętrznej stronie kończyn i spodniej części ogona występuje białe futro. Waga około 5 kg.

Kalifornijski

Królik kalifornijski jest efektem mieszanki wielu ras m.in.: nowozelandzki biały, szynszyl oraz himalajski (rosyjski). Specyficzną cechą tej rasy jest śnieżnobiałe futro z wyjątkiem uszu, tylnich kończyn (do stawu skokowego) oraz okolic nosa, które to są ciemnobrązowe lub czarne. Oczy królika kalifornijskiego są czerwone, a pazurki ciemne. Są bardzo przyjazne i spokojne. Doskonale nadają się na zwierzęta domowe.

Niebieski wiedeński

Rasa powstała w Wiedniu w wyniku wielokrotnego krzyżowania takich ras jak: olbrzym belgijski, olbrzym lotaryński, morawski niebieski i królika holenderskiego. Cechą charakterystyczną jest niebieski odcień futra, okrągła głowa i niebieskoszare oczy. Dorosły osobnik tej razy waży od 4,5 do 5,5 kg.

Rex

Są to króliki o niesamowicie miękkim i jedwabistym futrze. Mają długie stercz±ce uszy. Ze względu na bardzo krótkie futro, bardzo łatwa jest pielęgnacja tego futra i nie wymaga ona codziennego czesania (jedynie w okresie linienia można wilgotną ręką ściągać martwe włosy). Rexy są bardzo przyjazne i doskonale nadają się na zwierzęta domowe. Charakteryzują się średnim poziomem aktywności. Lubią się bawić, a czasem potrafią spokojnie siedzieć na kolanach opiekunów.

Tan

Jest to jedna z najstarszych ras królików. Tan (inaczej może być określany mianem podpalanego) jest efektem skrzyżowania królika dzikiego z zajęczakiem. U samic brak jest wola (podgardla). Tan ma bardzo charakterystyczne umaszczenie. Jego futro jest ciemne z pomarańczowym podpalaniem.

Może trochę o innych zwierzaki

Występowanie : Ojczyzną chomika syryjskiego jest Azja Mniejsza, gdzie zamieszkuje on tereny pustynne i półpustynne, można go spotkać też na polach zbożowych. Złocista barwa futra (stąd nazwa łacińskaauratus – złocisty) utrudnia obserwowanie tego gryzonia na wolności, przez co mało wiadomo o jego biologii i zachowaniu.

WYGLĄD : Ciało chomika syryjskiego jest walcowate, osiąga długość 15–18 cm i masę ciała 100–170 g. Ogon osiąga rozmiary 10–15 mm. Nogi ma krótkie, silne i przystosowane do długich biegów. Łapy są nieowłosione, przednie mają 4 wykształcone palce, kciuk jest zredukowany do małego wyrostka. Tylne łapy mają 5 palców i wyposażone są w zgrubienia na podeszwach ułatwiające wspinanie się. Chomiki posiadają krótkie nieowłosione ogony, swym kształtem zbliżone do ogona niedźwiedzia. Charakterystyczną cechą są torby policzkowe, służące przede wszystkim do gromadzenia i transportu pokarmu. Chomik może ich użyć także do przenoszenia młodych, a gdy wypełni je powietrzem – do utrzymania się na wodzie^{[potrzebne źródło]}. Chomiki oznaczają terytorium za pomocą gruczołów zapachowych; u chomika syryjskiego położone są one na bokach ciała w pobliżu tylnych odnóży. Chomiki mają duże wypukłe oczy, charakterystyczne dla zwierząt aktywnych o zmierzchu i nocą. W dzień nie widzą zbyt ostro. Podczas poszukiwania pożywienia posługują się świetnym węchem, który służy im także do oceny jakości pokarmu. Chomiki mają bardzo dobry słuch. Słyszenie ułatwiają duże i dobrze rozwinięte małżowiny uszne, które podczas snu zwierzę kuli i przyciska, aby ciasno przylegały do głowy. Chomikowi w orientacji pomagają wibrysy – długie włosy czuciowe. Chomiki, jak wszystkie gryzonie, posiadają bezkorzeniowe, stale rosnące siekacze. Tętno chomika uzależnione jest od pory dnia i wynosi 380–412/min, wykonuje około 75 oddechów/min, a rektalna temperatura ciała osiąga 36,3–37,5 °C. Może mieć krótką, rzadziej długą sierść.

Budowa i wygląd

Różnorodność ras psów, zarówno pod względem budowy jak i usposobienia, była obiektem badań m.in. grupy międzynarodowych naukowców z uniwersytetów Utah i brytyjskiego Waltham Center for Pet Nutrition, które należą do korporacji Mars, będącej producentem karmy dla psów. Otrzymane wyniki badań odkryły, że cechy fizyczne jak i charakterologiczne są zależne od genotypu. Badania koncentrowały się na wyszukiwaniu niewielkich różnic w materiale genetycznym, tak zwanych polimorfizmów pojedynczego nukleotydu.
W literaturze kynologicznej są przytaczane systemy identyfikacji ras, które mogą być oparte m.in. na kryteriach ich użytkowości lub na cechach wyglądu zewnętrznego. David Alderton (także Anna Maria Krämer) prezentuje podział ras psów ze względu na ich wzrost oraz masę ciała. Wymiary te, w zależności od rasy, wahają się od. ok. 25 cm do nawet ok. 1 metra wysokości w kłębie. Masa ciała psów jest rozpięta w granicach od 1 kg do ok. 100 kg. David Alderton wprowadza także ogólne rozróżnienie ras psów ze względu na: 
kształt głowy, gdzie wyróżnia trzy podstawowe kategorie: 
1. psy okrągłogłowe, głównie zaliczane są tu rasy posiadające krótkie kufy (jak u rasy Cavalier King Charles Spaniel) 
2. psy długogłowe, z wydłużonymi kufami (np. Whippet)
3. psy o kształcie głowy kwadratowym, o mocnych i krótkich szczękach (np. takich jak u Bullmastiffa)
typ uszu, gdzie są wyszczególnione:
1. uszy długie (jak u rasy Bloodhound)
2. uszy krótkie (terier czeski), do których zaliczane są uszy łamane, czyli charakterystycznie wywinięte do przodu, tak jak występuje to np. u foksteriera krótkowłosego lub u owczarka szkockiego długowłosego
3. uszy stojące (tego typu uszy występują np. u husky syberyjskiego)
długość sierści, gdzie rasy psów są podzielone na trzy grupy:
1. psy długowłose
2. psy krótkowłose
3. psy szorstkowłose
Istnieją rasy, w których występują odmiany psów o wszystkich trzech wariantach długości szaty (np. wyżeł niemiecki, jamnik), częściej jednak występuje któryś z wariantów w postaci dominującej (liczniejszej), preferowanej przez hodowców, na przykład z powodu lepszej użytkowości rasy o konkretnej długości włosa w określonych warunkach środowiskowych. Powyższy podział nie uwzględnia występowania ras psów całkowicie nieowłosionych (jak np. nagi pies peruwiański) lub częściowo owłosionych (jak np. chiński grzywacz).

Wiek psa

Wiek psa określa się m.in. po oględzinach stanu uzębienia oraz ilości siwych włosów na głowie. U psów w wieku ok. 7 lat są widoczne starcia na kłach oraz siekaczach, w 10, 12 roku życia następuje wypadanie zębów.

Według Kazimierza Ściesińskiego zestawienie porównawcze wieku psa w stosunku do człowieka przedstawia się następująco:

Wiek psa

Pies	Człowiek
6-mcy	10 lat
2 lata	24 lata
5 lat	36 lata
10 lat	56 lat
14 lat	72 lata
17 lat	84 lata
18 lat	88 lat
20 lat	96 lat

Budowa ryby

Barwa

Nie jest cechą przypadkową, na stronie grzbietowej ciała przeważają kolory szrozielonkawe, czyniąc rybę słabo widoczną od góry, od spodu białawe, co chroni ją przed wzrokiem drapieżnika. W skórze znajdują się cztery rodzaje komórek barwnikowych: melanofory, lipofory, allofory i guanofory. , pierwsze trzy odpowiadają za barwę żółtą,, czerwona, niebieską i zieloną, ostatni za białą. Dzięki unerwieniu i hormonom, które kontrolują wydzielanie komórek barwnikowych, wiele ryb może zmieniać odcień skóry nawet w ciągu kilku sekund.

Wzrok

Czy ryba nas widzi? Gałka ryb jest lekko spłaszczona kulą, ryby są krótkowidzami, bardzo dobrze widzą na odległość ok 1 metra, ale przy czystej wodzie i akomodacji mogą rozróżniać przedmioty nawet do odległości 12 metrów. W optymalnych warunkach ryba widzi w wodzie nie gorzej od niejednego człowieka na lądzie, choć na ostrość jej widzenia wpływa kąt padania do wody i odbicia promieni słonecznych, zmętnienie wody, falowanie, roślinność, w zimie zaś grubość pokrywy lodowej.Z wody na brzeg ryba patrzy jak z ciemnego pokoju na jasno oświetloną ulicę i przy gładkiej powierzchni tafli może obserwować wędkarza na brzegu.Wszystkie ryby słodkowodne rozróżniają kolory, ale nie rozróżniają odcieni, – dlatego przynęty powinny mieć kolor zdecydowany. Natomiast strój wędkarza musi być raczej dostosowany do otaczającej przyrody, bo kolorowy łowca działa na ryby jak przysłowiowa płachta na byka.

Zmysł smaku

Często się zdarza, ze ryba bierze przynętę i wypluwa. Impulsem są tutaj komórki smakowe zgrupowane w jamie glebowej, na głowie a niekiedy nawet na skórze. Najdokładniej ryby rozróżniają substancje słodkie i gorzkie, ale w ciągu swojego życia przyzwyczajają się do wielu subtelnych smakówNos ryby to dwa dołki miedzy okiem a końcem pyska. Przez otworek przepływa woda, jej skład chemiczny rejestrowany jest przez pofałdowany nabłonek nerwowy w postaci impulsu zapachowego. Przynęta, więc nie tylko musi być smaczna, ale mieć określony zapach.

Słuch

Ryba dokładnie rozróżnia dźwięki. Narząd słuchu umieszczony jest w tylnej części mózgoczaszki i składa się z trzech półkolistych przewodów, oraz woreczka z kamykiem słuchowym. Ryby reagują na różne dźwięki – mormyszka imituje dźwięk małych jazgarzy i okoni pobierających pokarm, łososiowate reagują na dźwięki przypominające brzęczenie owadów, suma wabi dźwięk wydawany przez pustą szklankę odwrócona do góry dnem i uderzanie nią o powierzchnie wody, miętus reaguje na dźwięk wydawany przez uderzające o siebie dwie błystki wahadłowe.

Pęcherz pławny

Jest to narząd umożliwiający rybie zanurzenie, a także reagujący na zmiany ciśnienia. Kiedy ciśnienie rośnie ryby wędrują w głąb toni , a gdy zmniejsza ryby sa bliżej powierzchni. Ryby źle tolerują wahania ciśnienie, dlatego najlepiej biorą przy ustabilizowanym tym parametrze.

Linia boczna

Jeden z najbardziej czułych organów, dzięki niej duże i małe ryby odbierają precyzyjnie mikrofale informujące o każdej zmianie w środowisku. Każdy otworek linii jest ujściem na zewnątrz malutkiego kanalika wypełnionego śluzem, który wpada do dużego kanału, wewnątrz którego znajdują się grupy komórek czuciowych połączonych z nerwem błędnikowym. Tutaj tkwi tajemnica błystek wirowych czy wahadłowych, które wysyłają w wodzie określone mikrofale i stanowią podstawowy sygnał do ataku dla drapieżnika.

Anatomia

Anatomia kota

Oczy

Choć w całkowitych ciemnościach kot widzi równie źle jak człowiek, wystarczy najsłabsze oświetlenie, by mógł wyruszyć na polowanie. Zdrowe oko zwierzęcia jest czyste. pojawienie się jakiejkolwiek wydzieliny oraz zaczerwienienie, opuchnięcie lub przesłonięcie części gałki ocznej trzecią powieką świadczą o schorzeniu. Trzecia powieka zwana migotką jest narządem chroniącym oko kota. Normalnie widac tylko jej pigmentowany brzeżek w przyśrodkowym kącie oka. Kot podobnie jak ludzie zdolny jest do widzenia dwuocznego. Oznacza to, że pola widzenia obu oczu zachodzą na siebie w zakresie 130 stopni ( całkowity zakres pola widzenia kota wynosi 285 stopni, a u człowieka 210 stopni). Widzenie dwuoczne jest niezwykle istotnym atrybutem łowcy, ponieważ musi on bezbłędnie ocenić odległość dzielącą go od ofiary.W nocy oczy kota nabierają charakterystycznego zielonkawego lub złotego blasku. Efekt ten spowodowany jest szerokim otwarciem źrenic i odbijaniem się światła od nabłonka rogówki. Szczelinowa budowa kociej źrenicy zabezpiecza siatkówkę przed zbyt wielkim natężeniem światła.

Wąsy, włosy czuciowe
Zasługują one na szczególną uwagę. Są to włosy zatokowe, usytuowane po obu stronach nosa - tzw. wąsy, a także włosy czuciowe znajdujące się na krawędziach powiek. Włosy czuciowe zwane sa także zatokowymi, ponieważ w ich torebce włosowej znajduje się zatoka żylna, do której dochodzą liczne zakończenia nerwowe. Dzięki takiej budowie włosy te są niezwykle czułymi receptorami dotyku i odgrywają ważną rolę w orientowaniu się kota w otoczeniu. Umożliwiają mu one postrzeganie w ciemności, wprawdzie tylko na niewielką odległość, ale jeszcze przed dotknięciem różnych przeszkód. Niezależnie od włosów czuciowych kot ma doskonale rozwinięty zmysł dotyku na całej powierzchni ciała 

Uszy
Są bardzo wraźliwe, zwierzę słyszy lepiej nawet od psa. Kot ma możliwość obracania małżowiny usznej w kierunku dźwięku, dzięki temu fale dźwiękowe są skupiane a następnie przewodzone w dół do bębenka, celem transmisji do ucha wewnętrznego. Małżowina uszna pozwala kotu także na ocenę kierunku i odległości z jakiej dochodzi dźwięk. Wykazano, że kot rozróżnia z 18 m źródła dźwięku. Kocie uszy rejestrują 47 000 drgań na sekundę( psy do 100 000 ), a ludzkie zaledwie ok 20 000. Ucho wewnętrzne jest także narządem pomocnym w utrzymaniu równowagi. Kiedy jego kanały i zagłębienia wypełnione cieczą są pobudzane na skutek nachylania i obracania, kot może podjąć działania przywracające jego ciało do pozycji normalnej. Ta funkcja ucha ma fundamentalne znaczenie dla zwinnego, chodzącego po drzewach zwierzęcia, i z tego też powodu kot ma reputację osobnika, który zawsze spada na cztery łapy. 

Język
Powierzchnia kociego języka pokryta jest małymi zrogowaciałymi brodawkami. To skuteczne narzędzie służące do jedzenia-szczególnie do zeskrobywania mięsa z kości, a także do pielęgnowania okrywy włosowej, gdyż pełni rolę mocnej szczotki. 

Pazury
Mają dla kota ogromne znaczenie. pełnią funkcję oręża zarówno przy ataku jak i obronie, pomagają przy wspinaczce. Koty poświęcają dużo czasu na ich dobre utrzymanie, ostrząc je na szorstkich powierzchniach usuwają zniszczoną zewnętrzną warstwę po to, aby odsłonić nową. 
Nie używane pazury są schowane tzn. wciągnięte do fałdów skórnych, które je chronią. Zdolność kotów do chowania pazurów to najbardziej charakterystyczna ich cecha. 
Jedynie gepard, którego atutem w łowach jest prędkość, nie wykorzystuje tej umiejętności

Ogon
Wspaniały koci ogon znajduje bardzo wiele biologicznych zastosowań. Stanowi osłonę przez chłodem: jest balansem w trakcie wspinaczki i zeskoków, chroni przed muchami; służy jako środek komunikacji a także ostrzeżenia i rozproszenia uwagi wrogów. Dziwne, bezogonowe koty z wyspy Man nie były ofiarami praktytki obcinania ogonów. Są to mutanty kotów z zaledwie trzema kręgami ogonowymi. U innych ras jest ich dwadzieścia cztery

Kręgosłup
Wszystkie kręgi kociego kręgosłupa są ze sobą znacznie luźniej połączone niż kręgi kośćca ludzkiego i jest ich więcej, co wynika z faktu posiadania przez to zwierzę ogona. Dodatkowo kot nie ma kości krzyżowej, jedynie bardzo zredukowany fragment tkanki obojczykowej, tkwiący głęboko w mięśniu piersiowym. Te wszystkie cechy składają się na niesamowitą giętkość kociego kręgosłupa i możliwość manewrowania ciałem w sposób umożliwiający mu przeciśnięcie się przez najmniejszą szczeliną. Ułatwia także skręt ciała i przyjęcie właściwej pozycji przy lądowaniu. Mózg znajdujący się w czaszce oraz rdzeń kręgowy, przebiegający przez otwory kręgowe tworzące kanał kręgowy, stanowią wysoce wrażliwy ośrodkowy układ nerwowy.

Kończyny
przednie: połączone są z tułowiem za pośrednictwem łopatki mięśniami i ścięgnami w sposób umożliwiający ruch. Obojczyk jest cienką , podłużną kostką, która nie wzmacnia szkieletu, tylko otoczona jest mięśniami. Gdy zatem, co się niekiedy zdarza, podnosimy kota do góry tylko za przednie kończyny, wisi on całym ciężarem ciała na mięśniach i ścięgnach. Jeśli kot się wówczas broni, a do tego jest bardzo ciężki, może dojść do naciągnięcia mięśni, wywołującego niekiedy długo utrzymującą się kulawizną. 
tylne: połączenie kończyn tylnych z tułowiem jest znacznie mocniejsze. Tworzy je sprężysty staw biodrowy położony między kością krzyżową a miednicą

Kości i mięśnie
Kot ma mocny kręgosłup i mięśnie, raczej mało podatne na schorzenia. Zwykle nawet z najgorszej opresji udaje mu się wyjść prawie bez szwanku czyli po prostu spaść na cztery łapy. Kości zbudowane są ze związków mineralnych, zawierają dużo wapnia i fosforu. Stanowią utrzymujący ciało szkielet, pełniąc jednocześnie funkcję ochronną dla delikatnych narządów wewnętrznych

Zęby
Kot ma uzębienie typowe dla drapieżników: 30 zębów, w tym 4 kły. Służą one do chwytania ofiary i rozrywania mięsa na mniejsze kawałki. Niektórzy naukowcy twierdzą, że rozstaw kłów odpowiada odległości między kręgami szyjnymi potencjalnej ofiary. Nasz kot ma tak ustawione kły, by mógł zapolować na mysz

Troszkę zdjątek o koteczkach ♥♥♫

witajcie ♫

Ale o co  chodzi ♥.♥

Uwaga ja tu jadę ♫♫

odpoczynek :p

trochę romantyzmu ♥♥♥

mniam *.*

cisza i spokój ♥

cześć śliczna :D

Pełny lans♥

słodziaczek ♫

Żywienia kota :)

Jak prawidłowo wybrać karmę dla kota? Żywienie to temat rzeka, postaramy się choć trochę go przybliżyć.

Teorii dotyczących żywienia kotów jest prawdopodobnie tyle, co właścicieli i weterynarzy, nawet specjaliści nie są do końca zgodni, który sposób karmienia jest optymalny. Zwierzaki, tak jak i ludzie różnią się od siebie, a właściciele mają różne możliwości finansowe, w związku z tym zawsze należy wybrać dietę, która będzie optymalna dla naszego pupila, a jednocześnie nas nie zrujnuje. Istnieje wiele mitów dotyczących żywienia kotów, wiele osób powtarza, że karmienie mruczków wysokojakościowymi karmami gotowymi jest bardzo drogie. Nie jest to do końca prawdą, gdyż dobrze zbilansowany pokarm będzie bardziej wydajny, dlatego starczy na dłużej, a karmy wysokiej jakości mają bardzo różne ceny. Niniejszy artykuł jest tylko wstępem do złożonego tematu żywienia, do którego zamierzamy wracać jeszcze nieraz.

Żywienie domowe kontra karmy gotowe

Pierwszym dylematem jest to czy kota będziemy żywić „domowymi” sposobami, czy zdecydujemy się na karmy gotowe. Wiele osób podejmuje decyzję, że będzie żywić kota resztkami swoich posiłków; jest to podejście zdecydowanie nieprawidłowe.Pamiętaj, że kot różni się od człowieka. Jego układ pokarmowy wymaga zupełnie innego pokarmu niż nasz. W diecie kota powinno przeważać mięso i produkty pochodzenia zwierzęcego; warzywa i inne produkty roślinne, choć także ważne, w zasadzie powinny być dodatkiem, a nie podstawą diety. Kot jest zwierzęciem zdecydowanie mięsożernym, tak ma skonstruowany układ pokarmowy, w przeciwieństwie do wszystkożernych ludzi, dlatego bardzo kontrowersyjne jest także podawanie mruczkom karm wegetariańskich.

Kilka podstawowych prawd o kociej dieciePodawanie resztek ze stołu psom i kotom jest niewłaściwe również ze względu na zawartość przypraw w naszym pokarmie, przyprawy, w tym np. sól i różne mieszanki typu „Warzywko”, są dla kotów szkodliwe.Dlatego, jeśli chcemy żywić kota „domowymi” sposobami należy podawać mu osobne, odpowiednio zbilansowane, specjalnie dla niego przygotowane posiłki. Taka dieta wymaga jednak sporo wiedzy, czasu oraz wbrew pozorom także pieniędzy – kot nie może przez cały czas jeść najtańszych mięsnych podrobów, gdyż taka dieta nie będzie zbilansowana. Problemy wiążące się z przygotowaniem posiłku dla naszego pupila sprawiają, że większość osób decyduje się na karmienie gotowymi karmami oraz ewentualne uzupełnianie ich samodzielnie przygotowanymi posiłkami. Taki sposób karmienia jest wygodniejszy, gotowe karmy zapewnią naszemu pupilowi dobrze zbilansowane posiłki.

Istnieją dwa rodzaje pokarmu dla kotów – pokarmy suche (w postaci chrupek) i mokre(najczęściej w postaci kawałków w sosie i galaretce oraz pasztetów). Trudno jednoznacznie orzec, który z tych pokarmów jest lepszy dla naszego przyjaciela, istnieje na ten temat tyle teorii ilu właścicieli, a weterynarze też nie są ze sobą zgodni.Najtańsze jest karmienie tylko i wyłącznie karmą suchą, jednakże w tym wypadku trzeba pamiętać o nieustannym zachęcaniu kota do picia wody. Karmy suche mają bardzo małą wilgotność, a koty, jako potomkowie zwierząt pustynnych, z natury nie piją zbyt dużo; zbyt mała ilość przyjmowanych płynów może doprowadzić do schorzeń pęcherza i nerek. W związku z tym wielu zwolenników podawania wyłącznie mokrych pokarmów argumentuje, że taki sposób karmienia jest lepszy, gdyż mniej obciąża nerki.Większość osób stosuje dietę mieszaną, polegającą na żywieniu kota karmą suchą i mokrą lub mięsem jednocześnie; przeciwnicy takiego podejścia argumentują, że przy podawaniu różnych typów pożywienia zaburzamy bilans składników odżywczych. Plusem takiego żywienia jest przyzwyczajenie naszego mruczka zarówno do pokarmów suchych, jak i mokrych, co jest ważne np. w przypadku przejścia na dietę weterynaryjną; część karm leczniczych występuje bowiem wyłącznie w formie suchej.

Royal Canin najpopularniejsza wysokojakościowa sucha karma dla kota

Często właściciele kotów starają się nadmiernie oszczędzać na ich żywieniu. Podają im w tym celu niskiej jakości karmy czy nadmierną ilość podrobów. Dobrej jakości karma jest wydatkiem, który na pewno będzie procentował, może pomóc w zwalczaniu problemów związanych z matową sierścią, „zakłaczaniem” przewodu pokarmowego, nadwagą lubschorzeniami pęcherza moczowego. Raczej nie poleca się popularnych i reklamowanych karm, które możesz kupić np. w supermarkecie – teoretycznie mają one zapewnić naszemu kotu wszystko, czego potrzebuje, jednakże po przeczytaniu ich składu dowiesz się, że zawierają np. mało mięsa i produktów pochodzenia zwierzęcego, przeważająca większość białka jest roślinna, a nie odzwierzęca, a do tego są one sztucznie barwione.Niska jakość białka w karmie dla kota jest dużym problemem.

Koty są drapieżnikami i przeciwieństwie do psów, które mają skłonności do bycia „wszystkożerne”, potrzebują jak najwięcej białka zwierzęcego. Według wielu weterynarzy koci układ trawienny nie jest przystosowany do diety wegetariańskiej. W przeciwieństwie do psa, kot, bez dostarczania organizmowi składników zwierzęcych (np. tauryny), może umrzeć. W naturze kot żywi się praktycznie tylko upolowanymi zwierzętami roślinożernymi, które zjada wraz z zawartością żołądka w ten sposób dostarczając sobie składników roślinnych. Nadmierna ilość składników roślinnych w karmie nie jest wskazana i daje dużo niepotrzebnych węglowodanów. Nasze mruczki potrzebują dużej ilości wysokojakościowego białka do prawidłowego funkcjonowania.

Uważnie czytaj etykiety kupowanych produktów. Skład karm niższej jakości nie jest do końca wyjaśniony, najczęściej nie wiemy, jakie dokładnie mięso zawarte jest w karmie, nie mamy także wyszczególnionych wszystkich dodatków oraz konserwantów i antyutleniaczy. Ponadto karmy te zawierają mnóstwo substancji chemicznych; warto zwrócić uwagę, że karmy wysokiej jakości nigdy nie są np. sztucznie barwione – krokiety w różnych kolorach świadczą najczęściej o użyciu sztucznych barwników i chemii zupełnie kotu zbędnej. Wyjątkiem mogą być wysokojakościowe karmy tzw. holistyczne, które bywają barwione naturalnie.

Przyjrzyjmy się teraz etykietom dwóch karm – karmy dobrej jakości, w rozsądnej cenie oraz popularnej karmy z supermarketu.

• Analiza karmy dobrej jakościowo: białko 33,5%, tłuszcz 20,5%, błonnik 1,7%, wilgotność 8%, popiół 8%, wapń 1,1%, fosfor 0,9%, sód 0,3%, magnez 0,095%
• Analiza karmy gorszej jakości: białko 26%, tłuszcz 8,5%, popiół 9%, błonnik 2,5%

Po lekturze analizy (zawartości poszczególnych składników odżywczych w karmie) wydawać by się mogło, że karmy te niczym się od siebie nie różnią. Diabeł jednak tkwi w szczegółach… karma niskiej jakości ma o wiele mniej białka, a co za tym idzie więcej węglowodanów, producent nie podał nam także wielu istotnych informacji, np. ile zawiera wapnia, fosforu, sodu i magnezu. Informacja o zawartości tych pierwiastków jest bardzo istotna, gdyż to właśnie one odpowiadają za tworzenie się w kocim pęcherzu kamieni i kryształów, zatem ich ilość i proporcje w karmie nie powinna przekraczać znacząco niezbędnego minimum.

Przyjrzyjmy się zatem składowi obu karm.

• Skład karmy dobrej jakościowo: mączka z kurczaka, kukurydza i mączka kukurydziana, tłuszcz z kurczaka (konserwowany mieszanką tokoferoli i ekstraktem z rozmarynu), wysłodki buraczane, gluten kukurydziany, naturalny aromat z kurczaka, mączka rybna, siemię lniane, suszone jajka, drożdże piwne, węglan wapniowy, fosforan wapniowy, chlorek potasu, sól, lecytyna, olejek rozmarynowy, olej canola, ekstrakt z korzeni cykorii, ekstrakt rozmarynowy, yucca Schidigera, luteina, l-karnityna, metionina, lizyna, tauryna, lecytyna, witaminy i mikroelementy
• Skład karmy gorszej jakości: zboża, mięso i produkty pochodzenia zwierzęcego, ryby i produkty pochodzenia rybnego (tuńczyk, min. 4% w granulce rybnej), produkty pochodzenia roślinnego, wyciąg z białka roślinnego, oleje i tłuszcze, składniki mineralne, warzywa (min. 4% w granulkach warzywnych). Zawiera przeciwutleniacze, barwniki oraz konserwanty zgodne z wymogami UE

Powstaje teraz podstawowe pytanie – czym różnią się te dwie karmy?

Kupując karmę dla kota zawsze uważnie czytajmy etykiety. Skład produktu powinien być kluczem przy podejmowaniu decyzji.

Po pierwsze, spójrzmy na podane składy bardzo ogólnie – dobra jakościowo karma jest opisana lepiej, możemy zidentyfikować większość składników, które są opisane dosłownie: kurczak, kukurydza, to ważne, bo w przypadku określeń typu: mięso, warzywa, nigdy nie wiemy, co tak naprawdę zawiera dana karma – np. pod pojęciem mięso mogą kryć się mielone odpady produkcyjne. Widzimy także, że skład pierwszej z nich jest bardziej zróżnicowany, wymienione tutaj składniki mogą się wydawać trochę „ekstrawaganckie”, np. siemię lniane, czy yucca Schidigera, są one jednak potrzebne, dostarczają lepiej i łatwiej przyswajalnych składników odżywczych, pomagają zachować sierść i organizm w dobrej kondycji, zmniejszyć zapach a także wielkość odchodów, dzięki większej strawności karmy.

Zanalizujmy jeszcze powyższe składy bardziej szczegółowo.

Wszystkie składniki na etykiecie są wymieniane według użytej do produkcji ilości, od składnika, którego jest najwięcej, do takiego, którego jest najmniej. Nie należy jednak patrzeć tylko i wyłącznie na pierwszy składnik karmy, aby poznać podstawę jej składu musimy prześledzić wszystkie składniki wymienione przed pierwszym źródłem tłuszczu – to właśnie one wchodzą do „głównego składu” karmy, pozostałe można traktować jako dodatki i uzupełnienia. Porównajmy więc podstawy składu naszych przykładowych karm sprawdzając, jakie składniki są wymienione na etykiecie przed pierwszym źródłem tłuszczu.

• Karma dobra jakościowo: mączka z kurczaka, kukurydza i mączka kukurydziana, tłuszcz z kurczaka
• Karma gorszej jakości: zboża, mięso i produkty pochodzenia zwierzęcego, ryby i produkty pochodzenia rybnego (tuńczyk, min. 4% w granulce rybnej), produkty pochodzenia roślinnego, wyciąg z białka roślinnego, oleje i tłuszcze

Na tym przykładzie można zobaczyć jasno, że podstawą karmy dobrej jakości jest bardzo dobre źródło białka zwierzęcego – mączka z kurczaka oraz kukurydza, jako dodatek. Karma niższej jakości ma natomiast za podstawę swojego składu bardzo dużą ilość składników roślinnych nie do końca wyjaśnionego pochodzenia (zboża, produkty pochodzenia roślinnego), źródłem białka jest tutaj białko roślinne (ekstrakt z białka roślinnego), widać więc, że mięsa i produktów mięsnych nie ma w karmie zbyt dużo.

Animonda posiada w ofercie szeroki wybór karm mokrych dla kotów

Naszą pobieżną analizę etykiety zakończmy wyszukaniem konserwantów i innych utrwalaczy. Karma dobrej jakości zawiera: tłuszcz z kurczaka (konserwowany mieszanką tokoferoli i ekstraktem z rozmarynu), czyli składniki konserwujące są tutaj nieszkodliwe. Tokoferole to witamina E, a ekstrakt z rozmarynu jest konserwantem naturalnym.Karma dobrej jakości nie jest ponadto niczym barwiona. Producent karmy z supermarketu informuje nas tylko, że zastosował: przeciwutleniacze, barwniki oraz konserwanty zgodne z wymogami UE, czyli do końca nie wiemy co. Musimy także zwrócić uwagę na to, że polskie tłumaczenia składów nie zawsze są dokładne, dlatego jeśli znamy język angielski lub niemiecki możemy dla pewności przeanalizować etykietę w tym języku.

1.

2.

3.

4.

5.

6.

Są wiele innych odmian  jedzonka :D

Najczęściej spotykane problemy z kotem?

Jeśli macie w domu przynajmniej jednego kota, ten tytuł na pewno zwrócił waszą uwagę. W wychowaniu zwierzęcia, tak samo jak w wychowaniu człowieka mogą pojawić się problemy. Jakie są pierwsze symptomy objawiające się w zachowaniu zwierzaka, których nie powinniśmy bagatelizować? Co zrobić by pomóc zarówno jemu, jak i sobie? Gdzie szukać profesjonalnej porady i fachowej opieki dla kota?

Poprzez swoje zachowanie zwierzęta sygnalizują swoim właścicielom, że nie wszystko jest tak dobrze, jak mogłoby się wydawać.

U kotów najczęściej obserwowane są:

• lęk przed ludźmi,
• strach przed hukiem, czy bodźcami zewnętrznymi (odbiciem w lustrze, śliską podłogą),
• nadpobudliwość,
• agresja w stosunku do obcych ludzi i zwierząt,
• obawa przed samotnością i konsekwencje w zachowaniu kota, gdy zostaje on sam (załatwianie się, wymioty, niszczenie mebli),
• autoagresja,
• dezorientacja,
• zaburzenia snu lub całkowity brak snu,
• intensywne domaganie się uwagi.

Podane tutaj przykłady, to tylko niektóre z niepokojących zachowań, jakimi może objawiać się problem naszego pupila. Zawsze, gdy coś nas niepokoi powinniśmy udać się do specjalisty, który może nam pomóc. Z problemami behawioralnymi najlepiej poradzi sobie specjalista z tego zakresu medycyny. Porady behawioralne dla kotów, są ostatnio coraz bardziej popularne wśród właścicieli, których martwi zachowanie ich ukochanego futrzaka.  Regularne konsultacje dla kotów i ich opiekunów, obserwacja zwierzaka, rady, a być może leki są szansą na zdrowe i szczęśliwe życie, dla nas i zwierząt nam towarzyszących.

A wy, jakie problemy macie ze swoim kotem?

Jak podawać kutu leki ??

   Prędzej czy później nadejdzie czas kiedy będziesz musiał dać swojemu kotu tabletkę np gdy twój kot zachoruje lub trzeba będzie go odrobaczyć .Koty nie lubią być przytrzymywane  wbrew swojej woli. Dlatego trzeba to robić z dużym wyczuciem .Nie możemy tez kota trzymać w jednym miejscu bo wtedy straci do nas zaufanie . 

 
PODAWANIE KOTU TABLETEK
1. umieść tabletkę w pobliżu
2. uklęknij trzymając kota pomiędzy nogami.Powinien być skierowany pyskiem w kierunku twojego wzroku
3.złap kota za pysk , niedominującą ręką i wyceluj go w sufit .Zwierzę powinno naturalnie otworzyć pysk
4.łagodnie otwórz  pysk kota , naciskają kciukiem i środkowym palcem
5.Dominującą ręką włóż tabletkę do pyska kota. Staraj się umieścić ją z tyłu języka
6.łagodnie ,ale zdecydowanie zamknij pysk kota
7.Natychmiast posmaruj  gardło i  spód szczęki , aby kot na pewno połknął tabletkę.Dmuchanie koty w nos spowoduje że kot odruchowo przełknie
8.wypuść kota i pochwal go możesz też dać kotu w nagrodę jakiś przysmak .

ZAKRAPLANIE OCZU
przy podawaniu kropli czy maści możemy skorzystać z pomocy drugiej osoby
1.posadźmy kota na na kolanach
2.jedną ręką przytrzymujemy jego głowę ,a kciukiem i palcem wskazującym drugiej ręki rozchylamy ostrożnie powieki
3. w tym czasie która nam towarzyszy  powinna podać kotu preparat .Pipetka do podawania kropli nie nie może być oddalona od oka o więcej niż jeden centymetr .Nie trzymaj też zakraplacza zbyt blisko by nie uszkodzić oka ,Maść nanosimy bezpośrednio pomiędzy gałką a powiekę

PODAWANIE LEKARSTW W PŁYNIE

pierwsza metoda
 1.otwieramy kotu pyszczek  osoba pełniąca rolę pomocnika podaje kotu roztwór znajdujący się na plastikowej łyżce .Po zabiegu przytrzymaj jeszcze kilka sekund głowę kota zwróconą do góry ,kot musi połknąć lekarstwo

druga metoda
Podawanie lekarstw w płynie najlepiej udaje się za pomocą zwykłej plastikowej strzykawki bez nasadzonej igły
1. jedną ręką trzymaj głowę kota ( pyszczek może zostać zamknięty )
2. wsuwamy nasadę strzykawki przy torebce policzkowej kota i wstrzykujemy powoli płyn  . Dobrym sposobem jest podawanie płynów z miodem

WPROWADZANIE CZOPKÓW
1. postawmy kota na kolanach
2. jedną ręką podnieśmy ogon , drugą wsuńmy  szybko lekarstwo do odbytu
3. przytrzymaj kota na kolanach przez ok 5 minut , aby czopek rozpuścił
się

ZAKRAPLANIE USZU
1. obróćmy łagodnie głowę tak, by otworek ucha był skierowany w górę
2. pociągnijmy kciukiem małżowinę uszną trochę do tyłu ,a drugą ręką  wprowadźmy  roztwór w szeroko odsłonięte ucho
3. odstawmy butelkę i posmarujmy ucho u nasady
DAWANIE ZASTRZYKU
1. napełnij strzykawkę , postukaj w nią tak aby pęcherzyki powietrza znalazły się na górze i naciśnij tłoczek ,by z igły wypłynęły  kropelki leku.
2.następnie unieruchom zwierzę , chwyć fałd  skóry na karku między łopatkami i zdecydowanym ruchem wbij igłę i wyciśnij zawartość strzykawki
3.po zakończeniu zabiegu pochwal kota